App Jp Ling 6th Discovery : เหตุที่ทำไมยิ่งเรียนยิ่งไม่รู้เรื่อง(2)

เจอกันอีกแร้ว หายไปแปบนึงคิดถึงกันไหม😂

มาค่ะมา มาต่อจากที่ค้างไว้เนอะ

เดี๋ยว ถ้าใครยังไม่รู้ว่าค้างอะไรแสดงว่ายังไม่ได้อ่านบล็อคที่แล้ว กลับไปอ่านเดี๋ยวนี้! >>ไป๊<<

ล้อเล่นน่าแง อ่านอันนี้ก่อนก็ได้แต่ถ้ากลับไปอ่านกันเก่าๆด้วยก็จะดีใจมากเลย🥺

ในบล็อคนี้เราจะมาต่อจากบล็อคที่แล้วว่า 

เราเจออะไรจากการทำ Comprehensible output!

ในคาบเรียนได้มีการให้พวกเราๆลองเล่าเรื่องจากภาพเป็นภาษาญี่ปุ่น

ภาพที่เราได้เป็นการ์ตูน 4 ช่อง ชื่อเรื่องว่า himitsu หรือที่แปลว่าความลับในภาษาญี่ปุ่น
เกี่ยวกับผู้หญิงทำศัยกรรมคนนึงเธอมีแฟนหล่อมาก 
แต่วันนึงแฟนเธอดันไปเจอรูปก่อนศัลฯเธอตกใจมากกลัวแฟนรับไม่ได้ 
แต่แฟนเธอก็รับได้แล้วบอกว่าไม่เห็นเป็นไรเลยเรื่องแค่นี้
แต่หักมุมก็คือแฟนเธอนั้นแท้จริงหัวล้านค่ะ ใส่วิกมาตลอด5555

เราก็เล่าไปค่ะ ไปเรื่อยๆเฉยๆ แล้วเอาไปเทียบกับการเล่าเรื่องเดียวกันนี้ของคนญี่ปุ่น

คิดว่าไงคะ คิดว่าเจออะไร

ปัญหาใหญ่คือคิดคำไม่ออกค่ะ5555555555555555

เลยจะใช้เป็นคำที่เลี่ยงๆแทน ประเด็นใหญ่ๆ เช่น

• คำว่าหัวล้าน → 全然髪がない (นึกคำตรงตัวไม่ออก)
• คำว่าศัลยกรรม → プラスチックサージェリー (ไม่ทราบคำศัพท์)
• ไม่ได้ใส่ไคลแม็กเลย เล่าตามเล่าไปตรงๆโต้งๆแล้วก็จบ
• ใช้คำตามในภาพ ถ้าภาพมีคำบรรยายมาให้ ไม่ค่อยได้ใส่เนื้อหาเพิ่มเติมเล่าตามสิ่งที่เห็น

จากนั้นเราก็ลองทำอีกเรื่องอีกรอบโดยอันนี้ช่วยกันทำกับเพื่อนๆค่ะ
สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ มีหลายจุดเลยที่เราและเพื่อนๆทำออกมาคล้ายกัน เช่น

• ไม่ใส่จุดไคลแม็กซ์เหมือนเดิม เล่าไปทื่อๆตรงๆ
• ไม่ใส่คำแสดงอารมณ์ความรู้สึก มองภาพแล้วเล่าเหมือนเดิม
• ไม่มีการใช้คำเลียนเสียงธรรมชาติ（オノマトペ）เพื่อให้เห็นภาพเลย

แล้วมันเห็นอะไรจากการทำกิจกรรมนี้

มันทำให้เห็นจุดต่างอันใหญ่หลวงระหว่างการเล่าเรื่องของเรากับคนญี่ปุ่นค่ะ

• อย่างแรกเลยคนญี่ปุ่นชอบใส่อินเนอร์
• มีการใช้คำเลียนเสียงธรรมชาติเพื่อให้เห็นภาพชัดเจน
• มักเพิ่มเนื้อหาเข้าไปเองโดยที่ภาพไม่ได้บอก เช่น ใส่ความคิดความรู้สึกตัวละครเข้าไปเอง
• มักเล่าเรื่องให้มีบางอย่างเชื่อมโยงกับตัวเอง เช่น ตัวละครในเรื่องเป็นเพื่อนของตน
• มีการ self-insert เช่น เอาตัวเองเข้าไปเป็นตัวละครแล้วเล่าผ่านมุมมองตัวเองซะเลย

จุดที่คิดว่าน่าสนใจมากๆในที่นี้คือ การ self-insert ของคนญี่ปุ่นค่ะ

จำที่เราเคยคุยกันเรื่องภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาแบบ 主観的 หรือ subjective ได้ไหมคะ

ถ้าจำไม่ได้ทบทวนได้ที่บล็อคนี้นะคะ >>ขายของ<<

ความเป็น 主観的 ของภาษาญี่ปุ่น หรือภาษาที่มีมุมมองการมองจากตัวเองออกมาเนี่ย

มันทำให้สะกิดขึ้นมาค่ะว่า ธรรมชาติของภาษาญี่ปุ่นตรงนี้เนี่ย

มันส่งผลต่อความคิดการเล่าเรื่องของชาวญี่ปุ่นรึเปล่า

สงสัยแล้วเราก็ต้องค้นค่ะ พอค้นดูปรากฎว่า...
ใช่ค่ะ มันเป็นอย่างที่เราคาดการณ์ไว้
ความ 主観性 ของคนญี่ปุ่นเนี่ยมันแฝงอยู่ทุกอณูจริงๆ

งานวิจัยของคุณ Tanapat Raruaisong (ไม่ทราบวิธีเขียนภาษาไทยจริงๆขออภัยด้วยค่ะ ใครทราบช่วยชี้แจงทีนะคะ) 

ได้ทำการวิเคราะเกี่ยวกับความต่างของวิธีการเล่าเรื่องหรือ ストーリーテリング 

ระหว่างคนไทยและคนญี่ปุ่นเอาไว้อย่างละเอียดยิบเลยค่ะ

ในส่วนของความต่างของวิธีการเล่าเรื่องระหว่าง

ผู้เรียนภาษาญี่ปุ่นชาวไทยกับคนญี่ปุ่นจะขอสรุปคร่าวๆดังนี้ค่ะ

• คนญี่ปุ่นจะใช้วิธีเล่าแบบ 「統一視座」หรือก็คือการเล่าเรื่องผ่านมุมมองของตัวละครตัวเดียว
• และมักเล่าให้ตัวละครเอกตัวนั้นเป็นผู้เล่าเสียเอง 
• เพื่อให้เกิดความเข้าใจได้ง่ายว่าเหตุการณ์เกิดอะไรขึ้น และเหตุการณ์นั้นเกี่ยวข้องกับตัวเอกอย่างไร
• มีการใช้ไวยากรณ์ที่สื่อถึงมุมมองหรืออารมณ์ของผู้พูดชัดเจน（視点表現） เช่น 「あげる」「くれる」และรูป 受け身 ต่างๆตลอดทั้งเรื่อง

ในส่วนของการเล่าเรื่องของผู้เรียนชาวไทยนั้น

• ผู้เรียนชาวไทยใช้วิธีเล่าแบบ「統一視座」เหมือนกันถึง 70%
• แต่ คนที่ใช้การใช้ไวยากรณ์ที่สื่อถึงมุมมองของผู้พูด（視点表現） โดยตลอดทั้งเรื่องนั้น มีเพียง 45.50％ เท่านั้น
• อีก 47.50％ ที่เหลือมีการใช้บ้างบางส่วนของการเล่าเรื่องเท่านั้น
• อีกทั้งยังพบการเล่าเรื่องแบบ「複数視座」หรือการเล่าเรื่องผ่านมุมมองหลายตัวละคร และการเล่าเรื่องแบบ「視座不明示」หรือการเล่าเรื่องแบบไม่ทราบมุมมองตัวละคร เล่าไปเฉยๆไม่ทราบว่ามองผ่านมุมมองตัวละครไหน
• วิธีการเล่าเรื่องทั้งสองแบบข้างต้นไม่พบในการเล่าเรื่องของชาวญี่ปุ่นเลย
• แต่กลับพบในผู้เรียนชาวไทย โดยพบการเล่าเรื่องแบบ「複数視座」 22.50％ และการเล่าเรื่องแบบ「視座不明示」7.50％

จะเห็นได้ว่าลักษณะเด่นการเล่าเรื่องของชาวญี่ปุ่นนั้นคือการที่มีมุมมองชัดเจน

เล่าผ่านตัวละครใดตัวละครหนึ่งแล้วยึดมุมมองนั้นตลอดเรื่อง

จึงสามารถใส่อารมณ์ความรู้สึกนึกคิดลงไปได้ ทำให้เล่าได้มีอรรถรส

ในส่วนของการเล่าเรื่องของผู้เรียนชาวไทยจะมีความต่าง
ในเรื่องของการใช้มุมมองหลายตัวละคร
หรือการเล่าแบบไม่ผ่านตัวละครเป็นการเล่าไปเฉยๆ

ทำให้ไม่สามารถเล่าไปถึงอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครได้

ซึ่งความต่างตรงนี้ส่วนนึงมาจากธรรมชาติลักษณะของภาษา

ภาษาญี่ปุ่นเป็นภาษาที่มีมุมมองการมองจากตัวเองออกมา หรือ 主観性

จึงส่งผลต่อการเล่าเรื่องและการใช้ภาษาของคนญี่ปุ่นด้วย

เรื่องของความต่างในการใช้ภาษาระหว่างคนญี่ปุ่นและผู้เรียนชาวไทยนั้นยังมีอีกมาก
หากใครสนใจสามารถศึกษาเพิ่มเติมได้ในงานวิจัยของคุณ Tanapat Raruaisong นะคะ
ตามลิ้งที่ใส่ไว้ด้านล่างเลยค่ะ

ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงตรงนี้ และขอบคุณสำหรับความสนใจด้วยนะคะ
เจอกันใหม่บล็อคหน้าค่า

แจกันจ้า

----------------------------------------------------------------

อ้างอิง : 日本語とタイ語の視座の置き方に関する対照研究 : 日本語母語話者とタイ人日本語学習者の視点表現の分析を通して (http://hdl.handle.net/2241/00128699)